Blog

Geliefd

Waarschuwing

Er gaat een onderwerp rond op instagram. In het ‘spirituele wereldje’ om het maar even zo te noemen. Er wordt gewaarschuwd voor bepaalde ervaringen, guru’s. Niet alles is zuiver en komt uit de bron van licht. Ik denk dat ik het daar wel mee eens ben. Voor zover ik er nu zicht op heb.Het interessante is wel dat degene die er voor waarschuwt door ‘de kerk’ zonder pardon zelf in het vakje new age geduwd zou worden.

Tenenkrommend

Ik vind het boeiend om te zien wat er gebeurt. Wat iemand deelt. Hoe mensen er op reageren. Heb me zelfs een beetje in het ‘gesprek’ gemengd ook al blijf ik daar eigenlijk liever uit. Degene die het deelt vind ik een mooi mens. En wat ze nu deelt raakt bij mij aan processen die ik zelf ben door gegaan. Het herinnert me aan de frustratie die ik vaak voelde als er mensen bij me kwamen voor pastorale hulp. Je probeert ze verder te helpen. Vrijheid te vinden. Om het voorzichtig gevondene de volgende zondag door (bekende) spreker die en die weer volledig de grond in geboord te zien worden. Tenenkrommend.

Obstakels

Het herinnert me aan mijn tijd in pastorale en gebedsteams. Mensen die blijven komen voor gebed. Waar soms achter de schermen ook nog es op gemopperd word. Ze blijven maar komen… Maar ondertussen houden leiders en gebedsteams het hele gebeuren zelf ook in stand door alles bij het oude te laten. Door zelf als enorme obstakels tussen de mens en de bron in te blijven staan.

Niets meer te bidden

In de tijd dat ik deel was van een gebedsteam op een conferentiecentrum cq camping stuurde ik steeds vaker mensen weg met de boodschap: ga zelf naar de bron. Waarom kom je steeds hier? Je hebt zelf alles gekregen wat je nodig hebt. Ga daar iets mee doen. Ik gebruikte toen andere woorden. Maar dat is waar het op neer kwam. Tot ik uiteindelijk uit het gebedsteam ben gegaan omdat ik niets meer te bidden had.

Frustratie

Ik kan echt heel goed begrijpen dat je mensen wilt waarschuwen voor het kwaad dat je denkt te zien. Wat dat ook maar is of waar je het ook maar denkt te zien. Dat je gaat preken tégen iets of iemand omdat je wilt voorkomen dat mensen kapot gaan. Daarin is een stuk terechte frustratie.

Verdwalen in het duister

Even terzijde, van dat soort anti preken ging ik trouwens altijd meteen uit. Radicaal. Ze zijn irritant, niet helpend, worden vaak tegen mensen gehouden waar de preek niet voor bedoeld is omdat de mensen waar de preek voor bedoeld is niet in de buurt zijn omdat die heel verstandig al eerder afgehaakt waren. Dit soort preken scheppen altijd verwarring. Leiden niet naar de bron, maar laten je verdwalen in het duister. (en dan heb ik t nog niet eens over het nut van preken in het algemeen, maar dat is een ander verhaal)

Daar is de spiegel weer

Maar goed, als ik heel eerlijk ben en mezelf een spiegel voorhoud, wat ik in die tijd ook gedaan heb, weet ik dat ik ook vaak gefrustreerd was omdat ik het was die de bende weer ‘moest’ opruimen. Ik vond dat ik het ‘moest’ doen. Zag het als een roeping? Wilde heel graag het ‘goede’ doen. Goed gevonden worden. Niet dat ik me daar altijd met die woorden bewust van was op dat moment. Maar als ik terug kijk zie ik. Ten diepste wist ik toen nog niet dat ik zo gigantisch geliefd ben dat het niet uitmaakt wat ik doe. Al doe ik helemaal niets meer en ‘ben ik gewoon alleen maar’. Maar nu weet ik dat wel.

Liefs Jo

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.